koptekst
pijlvorig Vorige tocht De parcours­bouwers zijn
Johan en Petra Rommers
Volgende tocht pijlvolgend
Scheidingslijn
Afstanden: Circa 60 km, 40 km en 20 km.
Starttijden: 60 km om 7:00 uur,
40 km van 8:00 uur tot   9:00 uur,
20 km van 9:00 uur tot 10:00 uur.
Sluiting: 40 en 20 km tot 17:30 uur,
60 km tot 19:00 uur.
Startlocatie: Atletiek en Recratiesport Vereniging Achilles, Concordialaan 212, 4871 ZD Etten-Leur (NB)
Bereikbaar per trein: Station Etten-Leur, via de achteruitgang station verlaten Zonnestad, RA 2de weg Wissel, gaat over in Boogschutter, RA bij Concordialaan
Bereikbaar per auto: A58 afrit 18 Etten-leur, RA vanuit Breda of LA vanuit Roosendaal, LA bij verkeerslichten Bredaseweg, 1ste afslag bij rotonde Schoonhout, RD bij verkeerslichten en spoorlijn, 3de afslag bij rotonde Concordialaan
Scheidingslijn
Scheidingslijn

Aanvankelijk heette de gemeente "Etten Ca (Cum annexis)" en vielen hier delen van Hoeven (nu gemeente Halderberge), delen van St. Willebrord (nu gemeente Rucphen) en delen van Prinsenbeek (nu gemeente Breda) onder.
In 1953 vond een grenscorrectie plaats met de gemeente Rucphen. Hierdoor kwam het dorp St. Willebrord, dat ontstaan was in het grensgebied tussen de gemeenten Hoeven, Rucphen en Etten en Leur voor het grootste deel bij de gemeente Rucphen. Het deel van St. Willebrord ten noorden van Rijksweg 58 bleef onder Etten Ca vallen.
Etten-Leur heette tot 1968 Etten en Leur. De lintdorpen Etten en Leur waren de enige woonkernen in deze gemeente. De grens tussen Etten en Leur liep langs het Sander, de Baai en de Lage Neervaart. Rond 1968 waren de dorpjes aan elkaar vastgegroeid.

De beschrijving van het wapen van Etten-Leur dat op 17 januari 1968 werd toegekend, luidt: "In zilver 3 geopende burchten van keel, geplaatst 2 en 1.
Het schild gedekt met een gouden kroon met 15 paarlen."

Scheidingslijn

Klik hier voor de flyer van deze wandeltocht.

Deze winterserie start de op twee na laatste tocht, de negende dus, bij ARV Achilles in Etten-Leur. Voor de drie afstanden van 20, 40 en 60 km maken we weer gebruik van drie lussen van ongeveer 20 km. De basislus ligt tussen de startlocatie en de centrale rustpost. De andere twee lussen keren iedere keer terug naar deze rustpost. De WS78 rustlocatie is in een Vlaamse schuur in het buitengebied van Etten-Leur. De twee waterloopjes de Turfvaart en de Bijloop zijn de rode draad voor met name het parcours van de 40 en 60 km.

De Turfvaart is een waterloop van ongeveer 24 km lengte, die via de natuurgebieden Pannenhoef en Vloeiweide langs Effen naar Breda loopt, waar hij uitmondt in de Aa of Weerijs. De Turfvaart werd in de 17e eeuw gegraven. Het eerste deel van de Turfvaart kwam in 1619 gereed. Bijloop De Bijloop. De vaart was een belangrijke ader van waaruit het gebied werd verveend. De vaart zorgde voor ontwatering van het veenmoeras en de turf werd er door naar Breda, Etten-Leur, Oudenbosch en Roosendaal vervoerd. Op de terugweg namen de turfschepen mest mee, om daarmee het verveende gebied vruchtbaar te maken. Het was echter te weinig om alle ontgonnen gebieden vruchtbaar te maken. Vele daarvan werden weer heidegebied, totdat ze na 1900 werden ontgonnen of met naaldhout beplant. Min of meer parallel aan de Turfvaart loopt de Bijloop. Deze is ontstaan uit de Turfvaart die zich splitste in twee waterlopen.

We vertrekken achterlangs het sportpark om zo via de bebouwde kom van Etten-Leur de A58 over te gaan. We lopen verder het buitengebied in. We komen langs het monument de Gedenknaald.
Bij de Gedenknaald steeg het eerste gemotoriseerde vliegtuig van Nederland op.
Daarna lopen we verder door de mooie natuur naar de centrale rustpost. Deze is in een Vlaamse schuur in het agrarische gebied van Etten-Leur.

De lus van de 40 km gaat naar het natuurgebied de Vloeiweide, waarbij men even stil kan blijven staan bij het monument van de Vloeiweide.

Vloeiweide

Monument over het drama van De Vloeiweide in 1944.

Op het bord bij het monument van de Vloeiweide staat:
Dit monument is gebouwd op de fundering van het huis van boswachter Neefs. In het voorjaar van 1944 was dit voor het verzet een ideale plek om er een radiopost te vestigen. Van hieruit werd met in morse gecodeerde berichten contact onderhouden met de geallieerden.
05:35 vrijdagochtend, 4 oktober 1944
Getipt door een verrader omsingelt een eenheid van 100 feldgendarmen van het Duitse Ortskommando Breda, samen met zo'n 20 landverraders, de woning. In het huis en de schuur zijn dan het gezin Neefs en een tiental verzetsmensen. Leutnant Steinmeyer geeft het commando om het huis binnen te vallen. Hij en twee landverraders stappen de keuken binnen. Ze worden direct herkent door Henk Touw - een verzetsman - die twee van de drie mannen neerschiet. Er ontstaat een twee uur durend vuurgevecht en een belegering waarbij vader Neefs besluit om zijn vrouw en kinderen naar de relatief veilige kelder te sturen.
Paul Windhausen, de commandant van de groep begrijpt dat het een ongelijke strijd is. Voor de veiligheid van het gezin Neefs besluit hij dat ze zich zullen overgeven. Met een witte vlag in de hand opent hij de voordeur maar wordt daar onmiddelijk doodgeschoten. Emiel Neefs treft hetzelfde lot.
Het lukt Harry van der Sande en Jo Oberg om samen het bos in te vluchten. Ook zij worden gegrepen en ter plaatse doodgeschoten. De overgebleven verzetsstrijders weten dat verdere strijd vergeefs is en geven zich over. Zij worden direct afgevoerd naar de Chassékazerne in Breda, waar ze door de Gestapo worden verhoord.
De Duitse soldaten hebben de mensen waarvoor ze gekomen waren. Ze hoorden het geschreeuw en gehuil van de kinderen en wisten dus dat er nog mensen in het huis waren. Toch steken ze het in brand en gooien een paar handgranaten door het kelderraam. Moeder Neefs, haar dochter Rietje en zoon Cornelis vinden daarbij de dood.
De zoons Jack en Johan en de dochter Wies, Toos en Julia overleven. Ze worden na drie uur bevrijd door Nederlandse politiemannen, terwijl de Duitse soldaten en hun Nederlandse handlangers toekijken. Van de aanwezigen in het huis overleven er zes de belegering niet.
De volgende dag sterven de gearresteerden, op last van de Ortscommandant majoor van de Wehrmacht Kirsten, 's morgens vroeg op de schiethei in het mastbos voor het vuurpeloton. Pannenhoef Natuurgebied Pannenhoef met koeien in het water. Een laatste verzoek van een van hen om een afscheidsbrief aan zijn gezin te mogen schrijven wordt geweigerd. Om 8:30 uur, nog geen 24 uur nadat ze op de Vloeiweide werden gevangen genomen, worden ze gedood.
23 dagen later, op 28 oktober 1944 bevrijdt de 104e Amerikaanse Infanterie divisie Zundert en Rijsbergen.
De verrader(s) werden nooit opgepakt.

Na dit monument gaan we door een bosgebied naar de horecarust. Vanaf hier lopen we over een nog niet zo lang aangelegd natuurgebied, dat tussen de twee waterlopen ligt. Door het natuurgebied de Pannenhoef wandelen we terug naar de centrale rustpost.

Bos, vennen en bloemrijke weilanden typeren de Pannenhoef. Maar dat is niet altijd zo geweest. Oorspronkelijk lag hier een soort mini-Peel. Het hele veenpakket werd in enkele eeuwen tijd, tussen 1400 en 1750, weggegraven. In gedroogde vorm - turf - ging het via turfvaarten naar de steden, als brandstof voor huishoudens en brouwerijen.

Theehuis_Moeren

Theehuis De Moeren langs de route van de 60 km.

De deelnemers aan de 60 km volgen na het eerste bezoek aan de centrale rustpost een lus door het natuur­gebied de Pannen­hoef en de Moerse Bossen. Na een horeca­rust in deze lus lopen we over bos­paden terug naar de centrale rust­post. Daarna volgen de deel­nemers aan de langste afstand de hiervoor beschreven lus voor 40 km naar de Vloei­weide.

Alle drie de afstanden lopen hetzelfde terug door het mooie buiten­gebied van Etten-Leur. Daarbij is een mogelijkheid voor een extra rust. Door het centrum van Etten-Leur - met nog meer horeca­gelegenheden - lopen we terug naar de start­locatie.

Scheidingslijn
pijlvorig Vorige tocht pijlomhoog
Boven­zijde pagina
Verslagen en foto's
pijlomlaag
Volgende tocht pijlvolgend

 

Deze pagina is bijgewerkt op 09-11-2017 om 09:28 uur